Personangrep held eg meg for god til, men eg lurer likevel på kva Playlogic tenkjer med. Her har vi eit konsept med litt potensiale, og så maltrakterar vi det så til dei grader at når du omsider er ferdig, vil det meste du har av underhaldningsutstyr vere ferdig òg.

Eg skal ærleg innrømme at medan eg skriv dette, er eg forbanna. Eg blir av og til forbanna når eg spelar spel, men berre av og til. Berre om spelet gjer dumme ting som tvingar meg til å gå gjennom traumatiske episodar. For å seie det enkelt: Når spelet er designa på måtar som enkelt og greitt er uakseptable, då blir eg sint. Eg kjenner huda er varm, auga mine er sannsynlegvis blodskotne, og eg kan merke eit kraftig behov for å finne ei motorsag, for deretter å øydeleggje alt Fairytale Fights har vore i kontakt med. Deretter skal eg ta meg ein svært kald dusj, før eg flyttar til eit kloster og prøvar å fortrengje minna ved å følgje strenge religiøse reglar i nokre tiår.

Kastrering med piggtråd

Eg hatar dette spelet. Eg regelrett hatar det, og for ein gongs skuld vurderer eg å kaste boksen til spelet i søpla i staden for å dytte det inn i hylla. Fairytale Fights er eit spel som kontinuerleg gjer alt det kan for å øydeleggje for deg. Det er ein utspekulert jævel som snakkar pent til deg, før det sparkar deg på ditt mest sårbare. Som ein psykotisk partner lurer spelet deg til å tru at du kan ha det bra i dette forholdet.

Naivt gir du det ein ekstra sjanse, og med optimisme og håp held du fram. Som ein idiot spring du rundt i verda, og blindt trur du på dei hyggelege opplevingane spelet kastar mot deg. Du innbiller deg at den nydelege grafikken, og den trivelege musikken er der for din del. Du trur at alt er der for at du skal kose deg. Du innbiller deg at ein og anna artig plattformsekvens er eit teikn på at ting kan bli betre. Du er dum nok til å tru at du kan ta med deg din stadig aukande rikdom heim. Du trur faktisk at det er lys i enden av tunnelen.

Men nei, ikkje faen. På eit blunk tek spelet alt. Alt du har jobba for, alt du har bygd opp av tillit og positivitet. Borte. På eit blunk.

Ein ekte bytting

Fairytale Fights er ei katastrofe. Det er eit spel med mange potensielt gode kvalitetar som blir brutalt lemlesta av ein totalitær forakt for alt som har med interaktivitet og speleglede å gjere. I essensen er det eit sideskrollande plattformspel. Du startar i ein ende, og sluttar i den andre. Du spelar som ein liten helt frå gamle folkeeventyr, om det så er den nakne keisaren, eller vesle raudhette. Du spring rundt i ei ubegripeleg vakker verd der sterke fargar og tjukke former praktisk talt hoppar ut av skjermen.

Du plukkar opp ei sag og med den høgg du deg veg gjennom tømmermenn, peparkakemenn og forskjellige fantasidyr. Det er så teit at det må jo berre bli moro.

Men slik skulle det ikkje gå. Første feil er kontrollsystemet. I staden for å gjere det enkelt, og bruke eit par knappar for angrep, brukar du den høgre analogstikka for å dele fienden i ein, to, tre eller fire bitar. Du får inga kjensle av å vere i kontakt med våpna på nokon måte. Du finn dungevis med sverdfiskar, sager, økser, kjærleikar på pinne og andre tåpelege våpen, men brorparten av dei er ubrukelege. Du plukkar opp noko på måfå, og trykkjer analogstikka i alle retningar så snart ein fiende kjem nær. Du anar ikkje kva du driv med, først og fremst fordi kulissane lett hindrar deg i å sjå ting, eller på grunn av fiendar som heng på deg slik at alt du eigentleg veit, er at der, inni den klynga der ein stad, der er du. Du må berre kome deg ut først.

Så du trykkjer denne stikka i alle retningar og er du heldig, kjem du deg ut. Om du ikkje har hellet på di side, vil du døy. Som regel har du ikkje hellet med deg.

Dødsangst

Det er ikkje slik at du døyr heile tida, dette hadde vore for lett. Som sagt tidlegare er Fairytale Fights eit veldig utspekulert spel, og no skal eg fortelje deg korleis det fungerer.

Du startar eit nivå veldig greitt. Du spring bortover, deler fiendar i to, surfar på nokre blodpølar, og plukkar opp edelsteinar og myntar frå kister og lik. Du finn deg eit kanonbra våpen, og koser deg eigentleg litt. Spelet er sjarmerande i sitt merkelege blodbad, jazzmusikken roar sansane, og den stadig aukande summen med pengar ser veldig pen ut. Du har 80 000 myntar i banken, og sjølv om du eigentleg ikkje har noko spesielt å bruke dei på, er det eit pent tal. Vi likar store tal, dei motiverer og engasjerer. Dei gir oss eit mål.

Du er på toppen av verda. Du har eit våpen som tek knekken på det meste ganske kjapt, du har masse pengar, og akkurat no har du det faktisk litt moro. Du spring nedover ein bakke, og før du veit ordet av det stikk ørten knivblad opp frå jorda. Du er daud. Høyrer du? Du er eit blodig lik på bakken, og den summen som for nokre sekund sidan var 80 000 har no brått blitt brutalisert til ynkelege 60 000. Våpenet ditt flaug utanfor rekkevidde, og brått er du på bar bakke.

Djupt såra og vonbroten held du vidare, berre for å finne ut at bak neste dør ligg ein sjefskamp.

Ok, takk skal du faen meg ha. Her har eg mykje pengar, og eit fantastisk våpen, og så vel du å ta det vekk rett før eg verkeleg har bruk for det? Det verste er at med mindre Playlogic er ein fullstendig inkompetent gjeng som ikkje er i stand til å sjå korleis nivådesignen deira fungerer i praksis, så visste dei at dette ville skje. Det er som om utviklarane har gjort kva dei kan for å sørgje for at absolutt ingen nokon sinne vil ta i eit Playlogic-spel igjen.

Men vi har berre starta på elendet. Sjefane er eit kapittel for seg sjølv. Ikkje berre sørgjer spelet for at du mistar det våpenet du måtta har, rett før kampen startar, men i løpet av desse kampane vil du miste alle pengane dine. Kvifor? Fordi sjefskampane for det første er alt for lange, og for det andre er dei urettferdig vanskelege å kome heilskinna gjennom.

I ein sjefskamp vil du ofte bli nøydt til å gjere forskjellige presisjonshopp eller presise navigeringar for å unngå den visse død. Dette er i praksis så godt som umogleg med mindre du har litt hell, fordi kontrollane er håplaust vinglete. Det går ikkje an å vere presis med ein kontroll som tvingar karakteren din til å gå eller skli et par steg etter at du har stogga. Resultatet blir at du døyr og døyr, om igjen og om igjen berre fordi spelet er skrudd saman på ein forvridd måte som ikkje heng på greip. Du døyr ikkje fordi du er for dårleg, du døyr fordi spelet ikkje tillet deg å gjere det du må gjere for å kome heilskinna gjennom.

I tillegg var det dette med pengane dine. Eg hadde 80 000, som kjapt blei kappa ned til 60 000 rett før sjefskampen. Etter berre nokre få dødsfall medan eg er i kamp mot sjefen, er eg brått nede på 20 000. Etter at den provoserande kampen som eigentleg ikkje gjer stort anna enn å repetere dei same frustrerande mønstra om igjen i det uendelege, er du heldig om du har nokre få tusen grunkar igjen.

Smak litt på den. Rett før du er ferdig med eit nivå har du 80 000 i skattekassa di. Mindre enn eit kvarter seinare er du nesten på null. Du blir kontinuerleg straffa for absolutt alt du gjer i dette spelet. Det er som om nokon vil torturere deg berre for at du er frekk nok til å spele det. Du får aldri noko tilbake. Du får aldri noko ut av det. Det einaste du får er eit svakt håp og ei eim av optimisme før alt berre rasar saman, og du sit igjen sint, provosert, og med ei trong til å øydeleggje eitt eller anna. Er det rart folk blir valdelege, når det blir laga slike spel? Eg berre spør.

Ingenting fungerer

Når du ikkje drep fiendar, vil du springe frå venstre mot høgre, og hoppe deg gjennom ei og anna utfordring. Felles for ein del av dei er at du ikkje anar dei er der før du blir drepen av dei første gong. Etter det vil du som regel greie å kome deg gjennom, men ikkje alltid. Mange av dei krev ein presisjon som dei upresise kontrollane gjer svært vanskeleg. Om du skal kome deg over to sagtakka tannhjul, og er nøydt til å spring ei veldig smal linje for å få det til, kjem du til å slite. Kontrollane er så upresise at noko så enkelt som å springe beint kan bli vanskeleg.

I tillegg er det unødvendig vanskeleg å plukke opp skattar. Du er nøydt til å springe nøyaktig på millimeteren der dei ligg, og igjen, med desse kontrollane blir det vanskeleg. Om det ikkje er nok, tek det berre nokre sekund frå dei dukkar opp, til dei forsvinn. Du har dårleg tid å plukke dei opp på, og dårlege kontrollar å plukke dei opp med.

Akkurat dette kan kanskje bli lettare om ein er litt fleire om å gjere jobben. Fairytale Fights har ein samarbeidsmodus for til saman fire spelarar, og heldigvis kan du slå av venleg skade. Det hjelper likevel ikkje, for dette spelet er så kaotisk og håplaust at ikkje ein gong samarbeid kan redde det.

Konklusjon

Fairytale Fights er eit patetisk spel. Det spelar på den søte grafikken med mykje blod, men eg synest veldig synd på dei stakkarane som endar opp med å betale for denne skiten. Det blir heilt feil å seie ingenting fungerer. Det er faktisk ein del som fungerer her. Problemet er at det fungerer så pass greitt at når spelet bestemmer seg for å verkeleg rive teppet vekk under deg, då riv det teppet vekk under deg. Spelet øydelegg for deg bevisst heile tida. Du går frå å nesten kose deg, til å bli fullstendig rasande.

Det er freistande å gi dette spelet total slakt, men det har (diverre) visse kvalitetar. Det kan underhalde her og der, det er veldig vakkert, og det byggjer opp ei veldig fin stemning. Men som sagt, dette er berre lureri. Det er eit triks. Fairytale Fights er ein psykopat som flørtar med deg, kosar med deg, elskar med deg, giftar seg med deg, og så stikk av med huset ditt, bilen din, og alle pengane dine.

Om du likevel skulle bli freista, veit du kva du går til.

Fairytale Fights er i sal for PC, PlayStation 3 og Xbox 360 (testet).