Reisebrev, GDC dag 5

Det er over, vi skal heim. Snart.

Kjære landsmenn.

Dette har vore ein mildt sagt avslappa dag. Det heile starta med at eg møtte Greg Kasavin frå Supergiant Games. Om du ikkje er heilt klar på kva det betyr, bør namnet Bastion ringe ein bjelle. Dette herlege eventyret frå 2011 stod høgt i kurs her i garden, og i dag fekk eg ein smakebit på Transistor, deira komande spel. Vi hadde ein triveleg prat om kva dei tenkjer å gjere framover, og eg fekk prøvd deira komande spel som er ein spanande hybrid av action og strategi. Meir om det får du lese seinare.

Etter det blei dagen sterkt prega av uvisse. Altså, avtaler var på plass, men når folk ikkje dukkar opp der du har fått beskjed om, blir det litt vanskeleg å få gjort ein jobb. Ting fell i fisk av og til, og det er lite ein får gjort med det. Slik er messelivet, og når ein har reist på slike turar ein del gongar, blir ein vand med det.

Vi har likevel fått med oss ein del spanande innhald. Audun har sett på noko norsk og godt, og eg har fått med meg eit foredrag før eg hadde eit veldig interessant intervju med historieforfattaren til eit stort og svært så populært MMO.

Meir enn det kan eg ikkje gi meg sjølv lov til å seie om avtalene i dag. Det har vore spanande, og eg er overbevist om at det vil by på mykje godt lesarstoff i tida framover.

Random encounters

Ved sidan av avtaler og foredrag har eg brukt litt av dagen i dag på å kike på tilfeldige ting ein ikkje får med seg om ein kontinuerleg har ei avtale ein skal springe til. Blant anna hadde eg ein tur innom GDC-sjappa. Her kan ein kjøpe diverse baggar, skjorter og hattar med GDC-logoen, men meir interessant er den store avdelinga med bøker. Her kan ein finne alt ein treng å vite om å lage spel, eller berre bøker fulle av konseptbilete frå favorittspela sine.

Denne boksjappa er ein draum for ein kvar person som likar å vandre i konseptbilete og idèfasane til ulike spel. Eg var personleg på jakt etter Legend of Zelda krøniket Hyrule Historia, men den var diverre utselt då eg fekk somla meg fram til boksjappa. Hadde eg hatt økonomien til det akkurat no, hadde eg likevel gått mann av huset for å samle inn nokre lekre bøker. Dei hadde til dømes ei massiv bok på fleire hundre sider som utelukkande handla om Blizzard sine krasjonar. Sei kva du vil om Blizzard, men design, det kan dei.

Siste dag, det merkast

Stemninga har vore ganske spesiell over heile messa i dag. Folk er trøtte, dei har vore gjennom ei lang rekke intervju og møter, og du ser det på dei. Folk er klare for å berre slappe av, ta helg, og ha det moro. Samtidig er det ei veldig avslappane stemning der det tydeleg merkast at folk roar ned mange hakk, og no ser seg ferdige med den siste store messa før E3 går av stabelen i juni.

Ved sidan av dagens avtaler møtte eg ein gammal kjenning eg ikkje har sett på fleire år. Eg driv med musikk på det personlege plan, og gjennom den lidenskapen blei eg for nokre år sidan kjend med musikaren Justin Lassen. Denne karen har lang fartstid med å komponere musikk, men minst like mykje å skape lydbibiliotek for program som Massive frå Native Instruments. Ein må innrømme det er litt kult å kjenne nokon som har laga lydar brukt i storfilmar som Prometheus og Inception.

Dagen blei for min del avslutta med ein betre middag på ein fasjonabel japansk restaurant. Heldigvis gjekk ikkje dette kalaset på mi rekning, elles hadde eg vore i trøbbel til neste lønning. Akkurat no sit både eg og Audun og er ganske klare for å feire at GDC er over for i år. Det har vore mykje spanande å få med seg, og vi har gjort mange fascinerande intervju med både kjende og ukjende utviklarar. Vi håpar du vil setje pris på dei i tida framover.

No gjeld det berre å gjere seg klare til E3-messa i juni. Der vil vi sjølvsagt stille mannsterke og klare til å rapportere tilbake til gamlelandet om alt det viktigaste som skjer i året framover.

Og hugs, it's not over till the fat lady sings.

– Øystein Furevik

Reisebrev: GDC, dag 3

Denne dagen har bydd på provoserande godt innhald.

Kjære landsmenn.

I dag, som alle andre dagar denne veka, er eg så jetlagga at eg ikkje heilt veit korleis korleis eg skal halde tankane mine i ei rett line. Eg veit ikkje heilt kva problemet, men det har vist seg at San Francisco byr på enkelte søvnproblem for meg. Snodig nok held dei seg eksklusive for San Francisco. Los Angeles? Null problem, men San Francisco? Fysjom.

Det slår ut i den form at omlag når arbeidsdagen (vel, halve arbeidsdagen, den som går ut på å vandre fram og tilbake, sitje på ein stol for å høyre nokon snakke, for så å vandre vidare for å sitje på ein annan stol) er over, slår søvnbehovet inn. Eg blir blodig trøtt, og i denne tilstanda skal eg prøve å få ned nokre fornuftige ord om det eg har sett eller erfart akkurat denne dagen. Utover kvelden blir eg progressivt meir trøtt heilt til eg sloknar av utmatting eit par timar før midnatt... og vaknar opp eit par timar etter midnatt.

Eg er godt utkvilt altså.

Nok om det.

I dag starta vi dagen med ein tur på Super Duper Burger for ein kjapp matbit, før Audun gjekk til sitt, og eg gjekk tilbake til hotellet for å skrive ferdig nokre saker før eg labba i veg til Hideo Kojima sin Metal Gear Solid-presentasjon. Artig skrue det der. Først blir karen introdusert, så går det fleire minutt medan nervøs latter sprer seg blant publikum. Pinleg seint kjem ein bandasjert mann inn. Her fekk vi strengt tatt bekrefta det alle allereie trudde; at The Phantom Pain var eit nytt Metal Gear Solid-spel. Mannen bak bandasjen viste seg «sjokkerande» nok å vere Kojima, som sette i gong med ein liten presentasjon av Metal Gear Solid V, før vi fekk sjå den imponerande grafikkmotoren som ligg under.

Å gå i detalj om denne motoren blir hakket for vanskeleg for meg som ikkje har nok teknisk innsikt til å verkeleg kunne vidareformidle det på ein fornuftig måte, men flott var det.

Seinare på dagen fekk eg med meg eit intervju om eit interessant lite skytespel som bør lukte godt for realistane, samt ein kikk på historia bak det legendariske spelet Myst.

Min siste post på dagen var eit foredrag frå Anita Sarkeesian som fortalde om kva ho har vore gjennom sidan ho lanserte sin Kickstarter-kampanje for å lage ein videobloggserie om korleis kvinner blir representerte i spel.

Alvorleg talt, alt det ein person skal måtte gjennom berre for å ville sjå nærare på korleis eitt av to kjønn blir framstilde i eit medium er mildt sagt sjokkerande. At jenter og kvinner der ute sit og ikkje tør delta i dei mange spelsamfunna der ute berre fordi dei ikkje er menn er berre trist. Å be nokon gå til kjøkenet for å lage eit smørbrød om dei deler sine tankar med omverda, er ikkje OK. Å «setje kvinner på plass» ved å manipulere fram pornografiske bilete av dei, er langt frå OK. Å lage eit flashspel der målet er å banke opp denne kvinna når ho ikkje kryp inn i ein mørk krok og held kjeft, er makabert og kvalmande. Eg både håpar og trur at våre lesarar hevar seg over slik småleg og patetisk oppførsel.

Knurr og snerr

Som du kanskje skjønar er eg ikkje i det beste humøret akkurat no, men eg håpar du forstår. Det var ikkje berre Sarkeesian sine ord som sette seg fast, men òg alle som tok til mikrofonen etterpå for å dele eigne erfaringar med ho. Det er ingen tvil om at det er mykje søppel og diskriminerande åtferd der ute, og må vi gjere noko med det. Om så berre ved å seie frå at dette er ikkje kult.

Så, om du kjenner deg litt heit i trøya og humøret fekk seg ein knekk akkurat no, bra. Det er godt. Smak på det. Dette er eit tema som ikkje på nokon måte er moro, og det bør provosere nok til at vi reagerer sterkt på det.

Vel, det var alt for i dag. No er det på tide på gjere enda meir arbeid i skriftleg form. Vi har naturlegvis artige ting å skrive om, og i morgon har vi enda fleire artige ting på plakaten. Vi skal på fleire forhåpentlegvis spanande foredrag om både komande og vel overståtte spel.

Sjåast seinare godtfolk, og om eg ikkje var tydeleg nok lengre oppe i teksten: Respekt, det kjennest godt å gi det til folk.

– Øystein Furevik

Reisebrev: GDC, dag 1

Første dag er over. Vi har fått i oss mat.

Kjære landsmenn.

Eg håpar de set pris på kulda som framleis herjar vårt langstrakte land medan vi her i dei forente statar slikkar sol og tek inn ein mild bris. Eg kan informere om at det no er heile tre dagar sidan sist eg hadde på meg eit tjukkare plagg, og dei vande parabootsa eg dyttar føta nedi om vinteren har blitt byta ut med lettare tøysko.

Det er godt, og det er slik det skal vere, og eg er veldig glad for å vere her, og ikkje... vel, der.

Vi er altså på dag ein, og svært lite jordomveltande har skjedd. Det eg har lagt mest merke til i dag er to ting:

Audun brukar ti bitt på å grave seg like langt inn i eit stykke mat som eg kjem meg med berre eitt, ...og hattar. «Hattar?» spør du meg kanskje i påvente av eit svar. Vel, det er mange rare hattar på GDC i år. Eg la først merke til dette der eg såg ei langbeint frøken med sjørøvarhatt. Kort tid etter, to booth babe-liknande skapningar på eit gatehjørne som hadde kvite fuskepelshattar med påsydde øyre. Deretter opptil fleire personar med enorme flosshattar. Det balla på seg med eit kurant utval cowboyhattar før det heile toppa seg med hippiedudens sixpence. Ikkje at sixpencen var spesielt fascinerande, men det er første gong eg har sett ein rufsete og uflidd hippie med rosa leppestift, og eg er glad eg fekk det med meg medan eg framleis er i live.

Eg har i samarbeid med kollega Audun utvikla ein teori:

Tidlegare har fedoraen vore ein slager på messer som denne, men etter at Notch på sett og vis har lagt ned monopol på dette klesplagget, har folket sett seg rundt etter andre alternativ. Vi ynskjer dei betre lukke neste år.

Diverre har eg ingen bilete av alle desse flotte hattane, men det er slikt ein gjerne ser i forbifarten, og då rekk ein knapt tenkje over kva ein har sett før det er hakket for seint til å fange eit bilete utan å framstå ein ein noko ustabil pervo. For å seie det enkelt, om du likar å «people watche» er GDC himmel på jord.

Tilbake til Audun.

Aldri i mine år har eg møtt nokon som tek seg slik god tid med maten. Ingenting vondt om det, men der eg er ferdig med burgeren min og fries, er han knapt komen halvvegs gjennom burgeren.

Nok om Audun.

Det er her det skjer

I dag har både eg og Audun møtt folk. Ein skulle ikkje tru det med tanke på all den maten vi et (og all den tid Audun ubevisst tvingar oss til å bruke på den), men vi har fått det til.

Eg er derimot litt uroleg. Eg har møtt tre av våre felles landsmenn opp til fleire gongar i dag. Eg trur dei er ein litt luguber utviklargjeng betre kjende som Krillbite, men eg er stygt redd for at dei her på GDC får langt meir glede av å rope «Gamer» kvar gong dei ser meg, enn å gjere noko fornuftig. Eg byrjar å lure på om dei er ute etter meg, for kvar eg enn går dukkar denne gjengen opp. Det kan vere på messeområdet, i ein butikk, eller på gata. Det er strengt tatt ganske urovekkjande, og at dei smiler så mykje kvar gong gjer meg berre enda meir mistenksam.

Sjølvsagt kan det vere at mine tankar rundt fenomenet Krillbite stammar av at eg, som i fjor, går gjennom ein noko intens jetlag akkurat no. Eg vil tru mangelen på god søvn under rette forhold kan nære opp under ein viss paranoia. Det hjelper heller ikkje at ein mann i flosshatt (kva er det med desse hattane?) har stått på gata nedanfor hotellet og blese i ei fløyte i gudane veit kor lang tid. Eg trur det er jobben hans. Ikkje at det gjer saka betre.

Nei, på tide å få gjort noko fornuftig før søvnen tek meg.

Øystein ut.

– Øystein Furevik