ANMELDELSE: Halo 4
Anmeldelse

Halo 4

Master Chief sparkar ned dørene med eit nytt superteam i ryggen.

Det er nesten som å banne i kyrkja. Det er litt som å vere utro mot ein langvarig elskar, men eg er likevel nøydt til å seie det. Halo 4 er det første spelet i den over ti år gamle Halo-serien som verkeleg har gjeve meg kjensla av å vere Master Chief. Eg innser det no. Dette er det første spelet – godt mogleg nokon gong – som verkeleg har fått meg til å fullt ut forstå kor fett det er å vere ein supersoldat. Korleis adrenalinet pumpar når du spring fram utan tanke for eigen tryggleik, og plukkar ned den eine fienden etter den andre med mekanisk presisjon.

Ein kan kalle det den perfekte kombinasjonen av rå makt og utfordring. Eg er fullstendig klar over at eg kan døy når som helst. Pipinga frå tomme skjold gjer meg veldig bevisst på at alt snart kan gå i svart. Likevel pressar eg på. Eg tømmer halve magasinet på kamprifla i ein covenat-elite, snur meg og plukkar ned ein liten grunt som prøvar å skyte lilla nåler i meg. Eg rundar eit hjørne, ladar om. Lener meg inntil veggen lenge nok til å trekke pusten, før eg spring fram igjen. Eg har ikkje tid til å gøyme meg. Tankane forsvinn, instinkta tek over.

Brått blir det stille. Det er over. Eg pustar ut og med nervane i spenn innser eg at det har gått alt for langt tid sidan eg trakk den inn.

Sjefen er tilbake.
Sjefen er tilbake.

Endeleg sjef

Ein kan byrje å lure på om målet heilt frå start var å skvise ut Bungie. Etter splitten mellom Bungie og Microsoft i 2007 har Microsoft sakte, men sikkert bygd opp eit superteam av utviklarar, og gjeve dei namnet 343 Industries. Dei har handplukka folk frå overalt i industrien. EA, Ubisoft, Kojima Productions, Gearbox, PIXAR, Industrial Light and Magic og ikkje minst NASA er alle tidlegare arbeidsplassar for folk som no kallar 343i sin heim.

Ikkje at dette eigentleg har relevans, men det får litt relevans når ein omsider sit der med handkontrollen i fanget og prøvar å gni synet tilbake i auga. Dette er eitt av dei flottaste og mest teknisk avanserte spela eg nokon gong har sett. Eg seier dette med tunga beint i kjeften, for eg veit det er store ord. Det er frykteleg lenge sidan eg har tatt meg sjølv i å måpe opp til fleire gongar i løpet av eit spel. Eg kan nikke og nøgd heve augebryna når eg ser noko bra, men dette overgår det meste.

Halo 4 ligg lysår framfor det vi har sett i tidlegare Halo-spel, men gløymer likevel aldri sine røter. Innestengt i eit romskip ute av kurs møter vi Master Chief og Cortana. Heile opninga av spelet er som eit nikk og ein honnør til det første Halo. Grå korridorar, stengde dører, eksplosjonar i det fjerne. Forskjellen kjem gjennom støvpartiklane i lufta, refleksjonane frå ulike lyskjelder, skuggane som klistrar seg rundt alle hjørne.

Nokre silhuettar kjem til syne gjennom støvtåka. Covenant, sjølvsagt. Dei likar meg ikkje, eg likar ikkje dei. Eg drep dei, alt går strakt åt helvete, og brått vaknar eg opp på ein framand planet. Det er då du verkeleg ser det. I eitt av dei definerande augneblikka vi opplever no og då, blir ein berre ståande og sjå. Skjeletta av havarerte romskip, mørk røyk, og ein raud solnedgang langt i det fjerne. Det er så vakkert, men samtidig trist. Du har merka den alt no. Den triste og nesten fortapte stemninga som heng over Halo 4. Ei stemning som heng tung til tross for at spelet kjem frå ein gjeng ivrige utviklarar som er svært lystne på å vise kva dei er gode for.

Ei stille stund i stormen.
Ei stille stund i stormen.

Mykje av det emosjonelle teppet kjem gjennom musikken til Massive Attack-musikaren Neil Davidge. Å følgje i Marty O'Donnel sine fotefar er eit stort ansvar, men Davidge gjer jobben godt. Musikken til Davidge er kanskje ikkje fult så slåande og minneverdig som det O'Donnel har komponert, men den spelar på kjenslene dine i langt større grad. Dette vil du kjapt merke er essensielt, for aldri før har vi fått servert ei meir moden og personleg historie om vår grøne helt.

Mot framtida

Trass emosjonane er Halo 4 stort sett beint fram rock'n roll. Frå start til slutt får du veldig få pusterom, men blir i staden kasta frå den eine konfrontasjonen etter den andre.

På rekke og rad får vi kvar einaste vesle detalj som har gjort serien kjend. Action til fots. Action i lufta. Action susande på eit warthog. Action bak kanonen på eit massivt køyrety. Storleiken endrar seg heile tida, men action blir det uansett. Den eine stunda er du i tronge og klaustrofobiske område, før du det neste ser vidstrakte dalar og høge fjell. Variasjonen slår deg i trynet, sjølv om det aldri blir like massivt som Scarab-kampane i Halo 3 der vi kjempa mot fleire svære, mekaniske edderkoppar. Det er likevel nesten som om kvar einaste utfordring bringer med seg noko nytt å sjå og oppleve, og du rekk aldri bli vand med kulissane før dei er borte for alltid.

Det oppstår raskt ein glimrande balanse mellom pusterom og krig. Som nemnt innleiingsvis kan du verkeleg kjenne på kroppen korleis det er å vere ein spartanar i dette spelet. Den kunstige intelligensen byr deg på konstante utfordringar, og saman med eit nivådesign som for det aller meste er upåklageleg, blir spelet uhyre vanskeleg å leggje frå seg.

At dette er Halo finnest det ingen tvil om. 343 Industries har for det meste slavisk følgt formelen bygd opp av Bungie. Med uhyre få unntak byr spelet på det same kontrolloppsettet, og i stor del det same våpenarsenalet. Den største endringa til ditt liv som Master Chief kjem av at springing no ligg permament klistra til eit klikk på venstre analogstikk. Eit smart val, det kan redde deg ut av mange livsfarlege situasjonar.

Fiendane er som vanleg smarte og byr på solide utfordringar.
Fiendane er som vanleg smarte og byr på solide utfordringar.

I kombinasjon med den forbetra DRM-rifla blir du ustoppeleg. DRM-rifla er som skapt for å plante kuler mellom auga på fiendane i eit høgt tempo, og det er nettopp det den blir nytta til. Kvart skot sender ein ny fiende i bakken, og når du omsider må lade om spring du bak eit hjørne, ladar om, og er på den i gjen.

Dialog og ny informasjon skjer både midtvegs i eit kapittel medan du skyt det som skytast kan, og gjennom filmsekvensar. Som tilskodar får du sjå filmar presentert både gjennom Halo 4-motoren og eit par førehandsrendra filmar som i nokre få sekund lurte meg til å tru det kanskje var ekte film. Det er nydeleg å sjå på slike forseggjorde filmar, men nødvendig er det eigentleg ikkje når Halo 4-teamet er i stand til å dytte ut animasjonar gjennom spelmotoren som får L.A. Noir til å sjå ut som eit spel laga av amatørar.

Eit nytt mørke

Å overgå dei tidlegare spela er naturlegvis eit høgt mål. Sjølv om kvaliteten har variert litt har serien alltid lagt lista høgt. Med Halo 4 prøvar 343 Industries å fornye serien ved å introdusere ein heilt ny fiende.

Eit stykke ut i spelet møter vi prometheanarane. Dei er teknisk sett ikkje ein ny art sidan dei i Halo-universet var dei eldgamle forløparane sine soldatar, men dette er første gong vi ser noko til dei. Ved første augekast er det litt vanskeleg å byggje opp den heilt store entusiasmen. Dei ser strengt tatt ikkje heilt ut som det du forventar frå ein av dei største produksjonane i nyare tid. Det er noko litt generisk og flatt over dei mekaniske hundane og riddarane som strengt tatt ser litt ut som ein spinkel versjon av ein covenant-elite med ryggsekk.

Nye fiendar byr på nye farer.
Nye fiendar byr på nye farer.

Det litt småkjipe førsteinntrykket endrar seg derimot i løpet av kort tid. Dei gror på deg, og i eit temmeleg stødig tempo. Prometheanarane opererer veldig ulikt covenant. Dei små hundeliknande beista svermar i små flokkar, klatrar både vertikalt og horisontalt og kan bli livsfarlege om du let dei kome for nære. Dei større riddarane teleporterar seg sjølv mellom små avstandar, og kan verkeleg bli ein nervepirrande trugsel når det er mørkt, og skjolda dine blinkar.

Desse to variantane av prometheanarane kjem i ulike nivå. Nokre er farlegare enn andre, og du ser lett på ein fiende kor kompetent den er ut av kor detaljert den er. Riddarar og hundar er derimot ikkje alt som byr på utfordringar med desse nye fiendane. Den verkelege utfordringa kjem frå dei svevande, små prometheanarar som hjelper riddarane og hundane. Desse flygarane kan setje ut skjold, kaste tilbake granatar, og vekkje døde prometheanarar til live. Om du er sløv og let desse flygarane leve, er du tom for ammunisjon lenge før fiendane er nede for telling.

Prometheanarane kjem samtidig med sitt eige våpenarsenal. Eg er litt delt i mitt syn på desse våpna. Det er godt mogleg å finne nye favorittar blant dei, og det har eg absolutt alt, men totalt sett synest eg dei ikkje tilfører serien noko nødvendig. Vi endar i praksis opp med eit våpenarsenal som er 50% større, og i mi erfaring fører det berre til at fleire våpen aldri blir brukt med mindre du ikkje har tilgang på noko anna. Dei skil seg ikkje nok frå dei andre våpna i spelet. Utover det kosmetiske snakkar vi berre om variantar av gamle kjenningar som enten er raskare, svakare, sterkare eller tregare.

Langvarig innsats

Halo 4 kjem på to diskar. Den eine presenterer det første kapittelet i den nye Halo-trilogien, medan den andre må installerast slik at du kan ta del i fleirspelarmodusen.

All fleirspelarmoro har no fått ei historie veva rundt seg. Du er ein spartanarrekrutt på det massive romskipet UNSC Infinity, og her skjer all treninga di. Den kan vere i form av War Games som er alle formene for konkurransespel, eller Spartan Ops, som er ein serie med oppdrag skrudd saman for samarbeid.

Den farlege kampmaskina Mantis kan raskt bli eit problem i War Games.
Den farlege kampmaskina Mantis kan raskt bli eit problem i War Games.

War Games vil vere kjende for alle. Her finn vi alt frå slayer – eller slakter som det så fint heter i den norske oversetjinga som ikkje tener noko større nytte enn å forvirre meg – til kampar mot den gamle Flood-fienden der du må overleve lengst mogleg, eller bli Flood sjølv. Vi får ei solid og variert dose brett å boltre oss på. Alt frå svære og opne landskap ideelle for køyrety og anna tungt maskineri, til små brett fulle av søyler, hjørne og gøymeplassar sørgjer for at du får nok å velje i. Halo 4 gjev deg det du vil ha, om det så er eit hagleskot i trynet, eller ei stygg kule frå lang avstand. Mange av karta er heilt nye, men vi finn likevel nokre variantar av eldre kart.

Ei stor endring frå tidlegare spel er at våpen ikkje dukkar opp på faste plassar. I staden finn vi fleire utvalde punkt der ulike våpen kan dukke opp. I tillegg til dette kan du sjølv velje kva våpen du vil skal bli sendt ned frå himmelen, noko som sørgjer for at du har mykje større fridom til å velje din eigen stil.

Fridom får vi òg gjennom skru saman fleire ulike startpakkar. Du kan setje saman ulike våpenkombinasjonar, og velje kva spesialeigenskapar du vil bruke. Blant desse finn vi aktive dingsar som til dømes ein liten jetmotor som let deg suse ut av ei intim kampsone, eller eit skjold. Vi får òg tilgang på passive eigenskapar. Desse kan gjere alt frå å få skjolda dine til å regenerere kjappare, la deg springe så langt du vil, til å bruke to store våpen i ei startpakke, i motsetning til eit stort og eitt lite. Alle våpen og eigenskapar du vil bruke i ei startpakke må låsast opp ved å tene Spartan Points. Desse får du for å gjere det godt i War Games, men du tener dei òg i den nye Spartan Ops-modusen som tek over for Firefight.

Spartan Ops på er noko heilt nytt for Halo-serien. I essensen er Spartan Ops ikkje stort meir enn små historiebaserte oppdrag som kan spelast aleine, eller helst saman med andre. Kvart nivå i Spartan Obs sender oss inn i ei sone der vi møter fiendar, og må utføre ulike oppdrag. Nye Spartan Ops-oppdrag vil bli tilgjengelege i løpet av månadane etter lansering, og alle blir gratis.

Spartan Ops byggjer ei underhaldande handling rundt nokre nye spartanarar som skal trene på UNSC Infinity. Det heile blir introdusert med ein forseggjort filmsekvens, og etter det ber det ut på forskjellige oppdrag. Kvart av dei byr på heilt nye utfordringar, og så langt finn vi oppdrag som utfordrar oss til å prøve ulike våpen og måtar å spele på. Ein forskjell i Spartan Ops i forhold til kampanjen er at om du skulle døy blir du berre gjenfødd i staden for å starte frå sjekkpunkt.

Spartan Ops byr på krig og moro for heile familien.
Spartan Ops byr på krig og moro for heile familien.

I tillegg til dette kan vi som vanleg leike oss med å fikse og trikse på fleirspelarbretta i Forge, og sjå videoar av kampar i teatermodusen.

Konklusjon

Halo 4 gjer så og seie alt riktig. Det er den perfekte starten på ei ny historie. Det er eit uhyre intenst spel med solid driv, som heile tida held fast på alt det som har gjort serien populær i utgangspunktet. Dei nye utviklarane hos 343 Industries har ikkje gjort noko forsøk på å finne opp hjulet på ny, men dei har tilført nye element på ein glimrande måte slik at du knapt nok merkar det.

Det som verkeleg sit igjen når det heile er over er enkeltståande opplevingar der du verkeleg har fått den fulle og heile Halo-opplevinga banka inn i kroppen. Ved sidan av dette framstår historia som uvanleg sterk. Den er presentert på ein uhyggjeleg god måte, og gjer dramatiske og drastiske vendingar i universet mange har blitt glade i. Når det glir mot den intense slutten sit ein igjen med mange svært massive spørsmål, og eg vil tru det er akkurat det 343i ville oppnå.

Dei vil du skal glede deg til Halo 5. Eg for min del er forferdeleg frustrert akkurat no. Frustrert over at det vil ta år til eg får vite kva som skjer vidare med vår grøne ven.

Halo 4 kjem i sal for Xbox 360 tysdag 6. november.

Kommentarer (69)

Forsiden akkurat nå

Til toppen