Kingdom Under Fire: The Crusaders

Ingenting kan måle seg med dette. Dette vannvidd som møter deg i det alt bryt saman i ein dans av lys og mørke. Skapningar flyg i alle retningar, nokon skrik om hjelp, men du har kun auge for ein ting. Du banar deg veg gjennom massane av grøn hud, med dødeleg fokus på målet ditt. Du sender eit slag, og eit slag til, før du sender skapningen flygande bakover. Han kjem seg ikkje opp at, og du kan sjå motet forsvinne blandt dei som er igjen. Du løftar sverdet ditt i eit triumfbrøl, og det er berre snakk om sekund før resten av følget ditt gir etter.

Det er godt mogleg dette er kva du vil sjå. Godt mogleg vil du la deg fange av den intense atmosfæra som driv Kingdom Under Fire: The Crusaders. Eller kanskje ikkje. Kanskje vil du sjå dette spelet som enda ei håplaus klone av Dynasty Warriors. Enda eit meiningslaust forsøk på å lage underholdning av ei analog stikke og nokre få knappar. Kanskje vil du reagere på denne måten, og fullstendig ignorere alt det andre Kingdom Under Fire: The Crusaders lar deg gjere. Kanskje legg du ikkje merke til kor fantastisk genialt dette spelet eigentleg er.

Genialt konsept
Det er så latterleg enkelt at det er verre enn ei mordgåte å finne ut kvifor ingen har gjort dette før. Du sender inn hærene dine, og styrer helten sjølv. Du er sjølv midtpunktet i eit strategi-scenario utan sidestykke. Eit strategi-scenari der jobben din består av minst like mykje taktisk planlegging, som å dele ut dødsbodskapen i utallige komboar. Du kan setje feller for fienden og lokka han med deg til den sikre død. Når det endeleg brakar i hop, glir du rett inn i rolla som ein krigar i ei mørk og dyster fantasy-verd. Du kan bruke dei fleste knappar på kontrolleren, og kvart slag vil sende enda fleire skrikande ulukksalige sjeler til dei evige torturkammer. Det er akkurat her det er lett å la seg lure. Det er lett å tru ein kan gi blaffen i all strategi, men så feil kan ein ta.

Har du spelt korta dine forferdeleg dumt kan ikkje eingong verdsmesteren i knappetrykking redde deg frå det som følgjer. Har du spelt utan hensyn til kva som skjer rundt deg, er du ferdig. Så enkelt er det. Om du blir sitjande fast i ein brennande skog sidan fienden brukar flammepiler, er det din feil. Om du ikkje kan sjå fienden fordi troppane dine er vendt mot sola, er det din feil. Om soldatane dine spring i oppoverbakke mot ei konsentrert gruppe med bogeskytarar, er dette også din feil. Alt er din feil, uansett. Du må alltid sjå situasjonen an. Du får kanskje nokre råd via mellomsekvensar og snakking medan du går mot målet ditt, men desse råda er ufullstendige. Du skal legge feller på det raude området, men kvifor ikkje legge enda fleire feller? Å bryte litt frå akkurat det du til ei kvar tid skal gjere, er ofte nøkkelen til siger.

Mellom slag kan kan du ofte reise til forskjellige byar og leirar. Her får du neste ledd i historia samtidig som du kan oppgradere dei gruppene med soldatar du har til disposisjon. Oppgraderinga føljer eit greineledd, der du først må oppgradere ledaren for gruppa. Når han har oppfylt visse krav for kva han er god i, kan gruppa skifte jobb. Bogeskytarar kan gå frå simple menn med boge, til ei tungt armert hær med kanonar. Om du vil kan du også kjøpe nye våpen og utstyr. Alt gjer deg på ein eller anna måte betre, og det er lurt å planlegge litt for kva du kjem til å få bruk for. Det er lurt å vere forsiktig med å legge alt i ei hær, og heller fordele fornuftig på visse kjerneområde. Har du brukt alle erfaringspoeng og gullmyntar du har på å bygge opp bogeskytarane, kan det svi ganske hardt om du kjem til eit slag du ikkje kan bruke dei.

Fire kampanjar, fire heltar
Historia er delt inn i fire delar. Du har to motståande sider, menneske og den mørke legionen (som består av mørke alvar og orkar). Dei to første kampanjane har du tilgang på umiddelbart, og tar føre seg første del av historia sett frå to forskjellige vinklar. Når du har runda desse kan du få tilgang på to nye kampanjar som aukar vanskelegheitsgrada drastisk. Kvar av sidene har rikeleg med forskjellige typar krigarar å velje mellom, alt etter kva du likar. Du vil finne alt frå simple fotsoldatar, magikarar som kastar lyn og meteorar frå himmelen, til folk som kan setje feller for å fange fienden.

Helten du kontrollerar vil alltid ha to medhjelparar, som kan bety veldig mykje i kamp. Du kan påkalle desse når som helst, forutsett at du har nok poeng til det. Desse poenga får du ved å gi skade til fienden, og kan i tillegg nyttast for å bruke forskjellige ferdigheiter, som helbreding. Til å byrje med har dei ganske spinkle angrep, men etter kvart som du oppgraderar dei kan dei vise seg som formidable dødsmaskiner. For å vere mest mogleg effektiv i kamp er det lurt å finne ledaren for hæra du kjempar mot. Dette er ikkje alltid like lett. Når du er i ei klynge av folk som svingar med våpena sine, blir det raskt vanskeleg å finne ledaren, men dette er eigentleg ikkje noko negativt. Hadde du hatt ei pil over ledarane hadde spelet blitt for enkelt, og heile opplevinga av å vere i krig hadde ikkje blitt like overbevisande.

Alle heltane har eit solid antal komboar å velje mellom. Som standard har du tre angrep, eit svakt, eit hardt, og eit spesialangrep om du har bygd opp nok poeng. I tillegg kan du trykke på B for å dukke unna eit angrep, eller kontre ein fiende. Ved å trykke inn forskjellige komboar endar du raskt opp med å gi temmeleg mykje meir skade. Om vi ser på den mørke alven Lucretia, vil ein raskt sjå fordelen med å bruke desse komboane. Om du spring rundt og trykker på X heile tida, gir du lite skade. Sender du ho ut i ein destruktiv kombo derimot, vil du få sjå ho suse gjennom alle fiendane på skjermen i ein virvelvind av hud, hår og stål. Dette ser så spektakulært ut at ein nesten blir lamslått.

Som ein film
Lamslått er kanskje eit svakt ord for korleis det faktisk følest å sitte der med kontroll over fleire hærer i eit gedigent slag. Tenk deg følelsen av å springe over ei tørr ørkenslette. Du ser fienden i det fjerne, og går til angrep. Bogeskytarane stoppar på ei høgde og sender volly etter volly mot fienden. Kavalriet stormar mot fienden, og infantriet brøler sine krigsrop. Medan du nærmar deg målet ditt, kjem enorme ørner stupande ned frå himmelen og kastar fienden fram og tilbake, før alt bryt saman i eit usannsynleg intenst inferno. Om ikkje det var nok sender fienden sine ildsprutande dragar mot deg, som om ikkje ørkenen var varm nok frå før.

Det sjukaste er at du kan sjå alt dette skje. Alt skjer framfor auga dine, og det ser heilt fantastisk ut. Har du nokon gong hatt ein draum om å vere midt på kampsletta i ein storslagen film, kjem du ikkje nærmare enn dette. Til ei kvar tid kan du sjå opp mot hundrevis av figurar på skjermen samtidig, og når dei er så godt detaljerte som dei er, blir det vanskeleg å ikkje la seg imponere. Grafikken i Kingdom Under Fire: The Crusaders er veldig stilfull, og alt er veldig godt deigna. Det er ingenting som ser overflødig ut, eller som følest lite gjennomtenkt. Karakterane ser enormt bra ut, og er veldig godt framstillt både i design, fargelegging og animasjon. Lyseffektene er også utmerka. Alt glimar og skinar som ein forventar det skal gjere, og når ein vandrar i ørkenen følest det verkeleg varmt.

La det regne
Den største fella Phantagram kunne ha godt i med grafikken til Kingdom Under Fire: The Crusaders har dei galant unngått. Områda er på ingen måte flate. Du finn kanskje ingen store fjell her, men alt er gjort på ein måte som får det til å følest naturleg. Du vil finne høgdeforskjellar i terrenget, skogar og elver, og alt dette vil påvirke kampane. Står du på ei høgde, vil bogeskytarane få bonusar. Står du i ein skog, vil du bli vanskeleg å finne, og om du svømmer i ei elv er du lett bytte. Ein liten detalj som faktisk er ganske positiv er at det kjem dråpar på skjermen om du har vore under vann, eller om det regnar. Det er ikkje mykje, men det gjer underverk for stemniga.

Dette høyrest kanskje litt rart ut, men eg vil absolutt anbefale deg å spele Kingdom Under Fire: The Crusaders på orginalspråket. Du kan velje om du vil ha lyd og tekst på engelsk eller koreansk, noko som er veldig hyggeleg. Grunnen til at du bør velje koreansk er enkel; det høyrest mykje betre ut. I eit spel av denne sorten er det klart at lyd er eit viktig element. Du høyrer noko heile tida, om det er rustningar som klirrar, eller fleire dusin par sko som tråkkar gjennom ein skog. Det er her du vil legge merke til kor mykje betre spelet er på koreansk. På engelsk ropar folk ordre hit og dit, men aldri med kraft. På koreansk derimot, føler du at du er der. Du kan høyre at generalen gir sine ordre, før du nokre sekund seinare høyrer ei stemme i bakgrunnen brøle ut ordra for troppene lengst bak.

Skru opp lyden høgt når du spelar dette spelet, blandinga av krigarar som bryt saman, skrik av smerte, og all den støyen ein forventar frå eit slag av dei dimensjonar vi får oppleve her, er overveldande. Du kan føle rommet gynge når ein katapult sender ei steinblokk i din retning, og det er så mykje lyd overalt at ein nesten blir forvirra. Dette er ein god ting, for samansett med den svært uvanlege musikken er det som å ta adrenalin intravenøst. I staden for tradisjonell symfonisk musikk er det metal som pumpar ut av høgtalarane. Ikkje metal av beste sort, men absolutt i stand til å gjere jobben så snart du har blitt vand med den.

Konklusjon
Der er absolutt ingen tvil. Kingdom Under Fire: The Crusaders er eit av årets aller tøffaste spel. Det er få ting som kan måle seg med den følelsen du får når du brått står der omgitt av fiendar, med dragar flygande over deg. Om du lurer på korleis det hadde vore å vere ein deltakar i ein ekte fantasy-krig, kjem du ikkje nærmare enn dette. Det byrjar sakte og forsiktig, men gir deg meir og meir, og hintar forsiktig om kva som snart kjem om du berre heng med litt til. Når alt brått skjer på ein gong, og du står der heilt aleine i eit hav av stål og blod, blir ein nesten tatt på senga. Krig kan vere gøy, men så sinnssjukt? Gløym Dynasty Warriors, gløym alt anna akkurat no, og kast deg i ilden, med klinga først.

Merk: Vi har ikkje fått testa Kingdom Under Fire: The Crusaders sin fleirspelar-modus sidan det er vanskeleg å finne nokon å spele med.

Kingdom Under Fire: The Crusaders

Xbox
Slippdato: 29. oktober 2004
Sjanger: Strategi
Utvikler: Phantagram Interactive
Utgiver: Microsoft

Kommentarer (1)

Forsiden akkurat nå

Til toppen