Sudeki

Det heile byrja som "Final Fantasy til Xbox". Etter det byrja det å skje ting. Vi fekk høyre meir og meir om kampsystemet som etter planen skal imponere oss stort. Etter kvart kunne det verke som om fleire og fleire Final Fantasy-element forsvann, medan ein del action- og plattform-element dukka opp. Dette er ikkje Final Fantasy, langt ifrå. Det følest meir som ein kveld med Dungeons & Dragons. Ei gruppe eventyrarar på heisatur gjennom fantastiske område, sjølvsagt med ein banal historie klistra på som ei unnskyldning for framdrift.

Eventyr i A4-format
Historia byrjar med Tal, ein soldat i den kongelege hær, og ikkje ein spesielt populær soldat heller. Generalen er faren hans, og Tal får skylda for det meste som kan gå gale. Seinar møter Tal prinsessa Ailish, kattekvinna Buki, og ingeniøren Elco. Saman må dei stoppe dei invaderande hærene med Aklorianarar; monster i alle former og storleikar. Av og til får vi visse innblikk i fortida til karakterane, og alt blir brått meir interessant. Tal sitt forhold med faren, elco si fortid, det har ikkje potensiale for stor dramatisk literatur, men det kunne blitt bra med litt ekstra fokus. Slik det har enda opp får ein brått vite ting i små bruddstykker og blir nesten litt paff, undrande på kva det var som nettopp skjedde.

Dessverre blir det med litt informasjon no og då. Vi får aldri eigentleg svar på alle spørsmål som blir stilt, og det kan ha samanheng med at som rollespel, er ikkje Sudeki så veldig omfattande. Du kan spele det i rundt 20 timar før du er ferdig. På denne tida reiser du frå vakre og fruktbare Haskilia, til mørke og dystre Akloria. Heile tida på jakt etter krystallar Elco må bruke for å bygge eit beskyttande skjold som etter planen skal beskytte Haskilia mot sine fiendar.

Underhaldande kamp? I eit rollespel?
Som eg sa tidlegare følest Sudeki mest som ein heisatur. Er det negativt? Nei, absolutt ikkje. Det er få store eventyrspel som er så underhaldande når det kjem til kamp. Ofte er det først og fremst neste filmsnytt eller bit av historia du gledar deg til når du spelar eventyrspel. Her er det fullstendig omvendt. Historia er heller uinteressant, men eit kreativt og høgt underhaldande kampsystem driv deg vidare. Kjerna til kampsystemet ligg i spesialangrep. Kvar av dei fire heltane kan få seks kvar. Desse varierar frå beskyttande skjold, helbreding, til virvelvind-angrep som slår ut det meste av fiendar. Det beste må uansett vere når Elco gjer all negativ magi gruppa har fått på seg om til positiv.

For å velje spesialangrep må ein inn på kampmenyen som dukkar opp på venstre side av skjermen ved eit trykk på Y. Denne sakkar farten på spelet ned betrakteleg, men kunne like gjerne stoppa alt heilt. I visse situasjonar blir du angripen medan du prøvar å utføre noko, men for det meste blir det aldri eit problem. På denne menyen kan du velje spesialangrep, gjenstandar du vil bruke, og å justere A.I. instillingane på gruppa. Å bestemme oppførselen til gruppa er ei litt begrensa affere. Du kan kun velje mellom tre ting; angrep, forsvar og å halde seg unna all kamp. Ein kombinasjon av angrep og forsvar hadde vore fint.

Eit kombosystem som fungerar
Sudeki blir promotert som eit stort rollespel, men er eigentleg eit action-eventyr. Det du først og fremst gjer er å drepe forskjellige monster. Når ein ikkje brukar spesialangrep (noko du må gjere ofte skal du i det heile tatt ha noko håp om å overleve), vil du enten hamre ut komboar med Tal og Buki, eller skyte fiendar i førsteperson-modus med Elco og Ailish. Førstepersondelen er kanske eit hopp frå det vi er vande med frå slike spel, men det fungerar heilt greit. Det blir etter kvart eit variert utval våpen å velje mellom, men ofte blir det kun å springe bakover medan ein skyt på fienden. Som Tal eller Buki bør benytte deg av kombosystemet. Ved å trykke på X og A i forskjellige rekkefølger tre gongar kan ein utføre forskjellige komboar, og ein kan lenke saman fleire komboar til enorme frontalangrep.

Det store fallet i kamp er når du møter ein sluttboss. Brått kan du ikkje lenger kombinere forskjellige taktikkar, men må kjempe med ein karakter aleine. Dette i seg sjølv er ikkje så ille, men når du innser kor simple desse kampane er, er det lett å føle seg undervurdert. I motsetning til vanlege kampar, der sterk kunstig intelligens kan gjere dei ganske uforutsigare, blir bossane etter kvart rein rutine. Du vil ikkje finne taktikkar å kjempe mot, berre førehandsprogrammerte mønster. Ta fiskemonsteret Nassaria som eit eksempel. Du blir ståande med Ailish på ei lita plattform, og må vente på at Nassaria skal dukke opp. Ho hoppar opp og ned av vatnet som for å forvirre deg, men du kan sjå på kartet kvar ho vil dukke opp. Du stiller deg i rett posisjon, ventar, og fyrer av det du kan av magi før ho forsvinn igjen.

Det er ikkje før du nermar deg midten av historia at noko anna enn kampane byrjar å bli interessant. Ikkje at historia er heilt på trynet dårleg ellers, men den bygger ikkje akkurat opp til eit spel av episke proporsjonar. Du føler deg som ein turist, som reiser fram og tilbake og ser seg rundt, og tilfeldigvis må slåst mot ein del monster undervegs for å finne krystallar. Det er ikkje gripande, det er ikkje imponerande, men det er koseleg. Det er ei behageleg reise som ikkje utsetter krev noko meir frå deg enn litt fingerferdigheit no og då. Rundt halvvegs i Sudeki skjer det i midlertid eit par ting. Sudeki består av tre verden den lyse, den mørke, og døsdsverda som for det meste fungerar som stoppestad mellom dei to andre. Det er først no vi for alvor får eit innblikk i den mørke verda, som er Haskilia snudd på hovudet.

Tid for å dytte på kassar
Rundt omkring i spelet vil du kome over forskjellige stader der dei fire heltane kan bruke sine spesielle eigenskapar. Ja, dei er frykteleg spesielle. Tal kan dytte på kassar, Buki kan klatre på visse veggar, Elco kan fly rett fram over mindre gap, og Ailish kan finne ting skjult av magi. Med desse fire eigenskapane har du potensiale for interessante situasjonar som krev samarbeid mellom dei fire heltane, men nei. Det einaste du får ut av dette er å sende ein og ein person på ein liten tur for å finne ei kiste. Høyrest ikkje det festeleg ut? Av og til blir det lett underhaldning av dette, som når ein må finne den raskaste ruta Elco må fly før han mistar drivstoff, eller korleis ein skal plassere kassar for å nå skatten, men alvorleg talt. Kassedytting har sett sine beste år.

Det er ei stor, mørk og bråkete sky som heng over Sudeki til ei kvar tid. Menneska ser alle ut som om dei har vore hos verdas mest udugelege plastikk-kirurg. Folk ser flate og ukarakteristiske ut, og huda ser ut som om den er strekt til bristepunktet. Det er slik resultatet blir når ein prøvar å krysse manga og realisme utan å heilt få det til. Det er også lett å sjå at mange av dei du møter har den same modellen, berre med anna hår. Folk er kjedelege og uinteressante. Du finn ikkje den kreative og tiltrekkande designen vi finn i mange andre spel, og det direkte resultatet av dette er at du enkelt og greit ikkje bryr deg om karakterane. Du blir ikkje glad i personane, slik du gjerne blir når du spelar rollespel, og dette er eigentleg Sudeki sitt største problem.

Storslagen grafikk
Nettopp derfor blir det ganske surrealistisk når resten av Sudeki er usedvanleg flott å sjå på. Du bryr deg kanskje ikkje stort om persongalleriet, men områda du besøker? Du får forferdeleg lyst til å reise tilbake. Sjølv om den er god, er det ikkje den grafiske motoren som får dette til å skje. Det er den openbare kjærleiken som er lagd ned i å skape harmoni i visse område, og lidelse i andre. Det er gjort med enorm presisjon. Ta ein liten by ved namn 'New Brightwater' som eit eksempel. På veg dit går du forbi eit par åkrar og jorder, før du kjem til hamnelandsbyen. Alt er lyst og innbydande, sommarfuglar flaksar i lufta, og ein kan til og med sjå ein liten regnboge over eit fossefall. Det er så forseggjort at ein blir ståande og måpe, og det er først og fremst dei små og ubetydelege detaljane som får det til å skje.

I same sjarmerande stil som dei makabert søte landsbyane, er musikken ein viktig atmosefærisk ingrediens. Det varierar mellom symfonisk, elektronisk, og akustisk. Musikken er på ein veldig bra måte sett inn på akkurat rett stad. Du tenker enkelt og greit ikkje over det med ein gong, men brått merkar du den vakre melodien, og ser sommarfuglen som rytmisk hoppar bortetter den lille elva, og du ser for deg korleis alle brått bryt ut i spontan song. Ja, i nokre få område kjem du til å nynne, eg kan garantere det. Sudeki er kanskje ikkje ein musikal, men om Disney hadde stått ved styrespakane hadde nok situasjonen vore ein anna.

God lyd, men laber dialog
Saman med musikken vil du også finne svært bra surround-lyd. Går du til dømes gjennom hovudstaden Illumina kan du høyre kjøpmenn på marknaden rope ut om den ferske fisken sin, ein hund spring forbi, og ungar som leikar med kvarandre. For ein gongs skuld får du faktisk følelsen av å vere i ein skikkeleg by, og her er beviset på at jo, lyd er viktig. Kanskje ikkje for spelbarheita, men det blir noko anna å gå forbi eit lite vann når ein kan høyre lydane frå vatnet, og nokre fuglar som skrik bak deg, enn å gå forbi medan du ikkje høyrer noko anna enn lyden frå fotstega dine.

Atter ein gong er det jo sjølvsagt noko som trekk ned, og dessverre er det dialogen som kjem som det store smertesskriket. Sjølv om hovudpersonane godt kunne vore betre, er det ikkje dei som er det største problemet. Det er resten av befolkninga som bringer fram krampetrekningane. Mange, og eg meinar forferdeleg mange, av dei sivile bebyggarane i Sudeki har fått stemma si frå same person, og ja, du høyrer det forferdeleg godt. Det tar ikkje long tid å innsjå at ein kan telje på ei hand kor mange som har gitt stemmer til dei mindre viktige karakterane. Dette er ekstra synd sidan all dialog i spelet blir framført, og det er ein del forskjellige personar ute og går. Det hederlege unntaket kjem i form av Tom Baker som leverer linjene til ein gud som dukkar opp med jamne mellomrom.

Konklusjon
Sudeki er, trass sine feil og manglar, eit hyggeleg spel. Det har fine område, ei akseptabel historie, og eit veldig engasjerande kampsystem. Likevel er det ein tanke som ofte dukkar opp: "tenk om". Dette i seg sjølv er nok til å innsjå at alt ikkje er som det burde. Tenk om karakterane var betre definerte. Tenk om Climax hadde brukte meir tid på å få menneska litt meir karismatiske. Tenk om kampsystemet hadde enda fleire moglegheiter. Tenk om eigenskapane til dei fire heltane hadde vore utnytta betre, tenk om... Det blir etter kvart mange "tenk om", og dessverre byrjar dei å overskugge alle dei positive sidene. Den nydelege grafikken, den vakre musikken, og kampsystemet. La oss håpe at Climax perfeksjonerar alt dette om dei bestemmer seg for å lage ein oppfølgjar, for dei er på sporet av noko her. Sudeki er eit bra spel, men det kunne blitt så mykje meir.

Kommentarer (10)

Forsiden akkurat nå

Til toppen