PC-analyse av Marathon

Bungie er eit legendarisk namn i skytespelverda. Torsdag lanserte det fjerde spelet i Marathon-universet til Bungie, 30 år etter den originale trilogien runda av.

Dette er ein såkalla "extraction shooter", og er grovt forenkla Arc Raiders i førstepersonsperspektiv sett til eit sci-fi-univers.

Spelaren lastar opp bevisstheita si i eit "skal" på koloniplaneten Tau Ceti IV i jakta på kostbare skattar. Mellom deg og målet ditt står både andre spelarar, eit svært fiendtleg miljø og nokre stadig kraftigare robotar.

Foreløpig har ikkje utviklaren låst opp sluttinnhaldet i spelet, og derfor kjem me tilbake med ei full melding i andre halvdel av mars. I første omgang har me sett på dei tekniske sidene av PC-versjonen.

Lite trøbbel

Dårleg flyt og teknisk trøbbel er akilleshælen for skytespel, og høg bildefrekvens og låg bildetid er essensielt for ei god oppleving.

Heldigvis er førsteinntrykket av Marathon relativt positivt.

Eg nærmar meg ti timar på Tau Ceti IV, og har så langt ikkje opplevd krasjing eller nemneverdige småfeil.

Innstillingsmenyen har dei nødvendige komponentane. Bildefrekvensen kan låsast opp, synvinkelen kan justerast opptil 105 grader og grafikkmenyen har ei rekkje alternativ.

Bungie når ikkje opp på øvste hylle når det gjeld menysystemet, men du får det meste av det du treng.

Vakkert, men ikkje heilt 2026

Kunststilen i spelet skapar ei heilt spesiell stemning. Der syns eg Bungie treff blink.

Kontrasten mellom dei fargerike cyberpunkelementa og den skoddete og vêrharde verda er slåande, og det tar ikkje lang tid før eg føler meg heime i dei ugjestmilde forholda på Tau Ceti IV.

Reint grafikkteknisk er det derimot ein del å gå på. Det finst ein haug med eldre spel som byr på langt meir imponerande teknikk, og sjølv om omgivnadane er vakre, kjem det meir av nivådesign og stil enn rein grafisk kvalitet.

Slik sett hadde eg forventa noko betre yting.

Spelet køyrer på motoren Tiger, som Bungie har brukt i ei årrekkje.

Den er svært ressurskrevjande for prosessoren, noko som gjer at det i alle fall på min rigg er lite yting å hente ved å skru ned innstillingsnivået.

Prosessoren blir ein klar flaskehals. Bungie jobbar visstnok med problemet, så det kan hende at effekten av dette vil endre seg på sikt.

Små forskjellar

Det er små forskjellar mellom dei ulike grafikkinnstillingane, både når det gjeld utsjånad og yting.

Det har sine fordelar og ulemper.

På den eine sida held spelet forholdsvis høg visuell kvalitet sjølv på det lågaste nivået, og det er gode nyheiter i eit skytespel.

Som mange pleier eg som regel å skru ned alt for å få mest mogleg "FPS", og det kan ein gjere frå start her.

Forskjellen mellom Highest og Lowest er forholdsvis liten. Det er oppløysing og val av oppskaleringsteknikk som gjer mest for den visuelle kvaliteten.

Samtidig skulle eg gjerne sett meir valuta for pengane ved å skru ned innstillingane i form av FPS.

Medium verkar som det beste kompromisset både når det gjeld kvalitet og yting, men det vil altså ha avgrensa effekt på grunn av prosessoren.

Prosessoren ber børa

Det er ein smule krevjande å teste ulike skjermkort opp mot kvarandre, når ein stadig blir jakta av fiendar og ikkje startar på same plass. Derfor har eg juksa litt og berre testa éin konfigurasjon i denne artikkelen.

Innleiiande testing viser at bildefrekvensen varierer kraftig frå område til område og kart til kart. Det gjer at du fort merkar forskjellen på flyten, og det drar meg litt ut av opplevinga.

Målinga under er gjort på Dire Marsh-kartet i 1440p, alle testrundane med DLAA som kantutjamning:

Bildetida er stabil. Det gir god flyt, sjølv om eg forventar høgare bildefrekvens slik spelet ser ut.

Eg gjentok testen på det første kartet, Perimeter, i eit mindre krevjande område:

Desse testane er altså alle tatt med DLSS sett til DLAA. Det å skru på DLSS til for eksempel "performance"-nivået, og då bruke oppskalering, gjer null for ytinga på lågaste nivå hos meg.

Det handlar nok igjen om at prosessoren er flaskehalsen. Bruksgraden på skjermkortet ligg som regel mellom 50 og 70 prosent i spelet.

I nettopp slike tilfelle er bildegenerering eit perfekt tilskott for dei med skjermar med høg oppdateringsfrekvens, men det er dessverre ikkje implementert i spelet.

Smooth Motion-løysinga i Nvidia sin programvare kan fikse dette.

Eg testa elles ulike oppløysingar på same stad:

Eg har naturleg nok ikkje kunne gjere repeterbare testar i kamp med andre eller datastyrte fiendar, og det er det mest krevjande scenarioet for prosessoren.

For å lempe på dette kjørte eg også målingar på tvers av heile rundar. Med alt på maks i 4K på Perimeter, fekk eg i snitt 165 FPS (112 1% low) over tre rundar.

Med same innstillingsnivå i 1440p auka snittbildefrekvensen til 190 (132), men med ulike kampar i forskjellige område, blir dette litt som å samanlikne eple og pærer.

Konklusjon

Eg skal ikkje skrive melding av spelet, den æra får ein kollega av meg, men eg har kost meg med dei ti første timane mine på Tau Ceti IV.

Våpena er morosame å bruke og skytekjensla sit. Det er det aller viktigaste. Spelet har også mykje djupne, og det krev ein del arbeid for å meistre dette. Det set eg pris på.

Det spørst om dette blir ein hit på Arc Raiders-nivå, men eg tippar Marathon får ei stabil spelarbase over tid.

Kunststilen er stilig og interessant. Marathon verkar derimot ein smule seigt etter å ha hoppa over frå spel som Battlefield 6, Overwatch og Counter-Strike, der eg er vand med langt høgare bildefrekvens.

Reint teknisk sett er Marathon eit heilt greitt spel på PC. Du kan fint kjøpe det i dag utan å bekymre deg for dei store tekniske hovudpinane, men det er uansett ikkje noko hastverk med å handle.

Den rangerte modusen og sluttinnhaldet er enno ikkje lansert. Utviklaren vil nok pusse på dei tekniske sidene av spelet på sikt, og då kan ein fint vente litt.